นี่เป็นวันที่ 8 แล้วที่ไม่ได้คุยกัน
7 วันที่ผ่านมาฉันไม่รู้สึกอะไร... มากมาย
วันนี้ ฉันหยิบกระเป๋าใบนั้นมาใช้ ใบที่เธอชอบ
เลยคิดขึ้นมาได้ว่าเธอเคยบอกว่ามันสวยดี
แล้วเธอยังเคยหิ้วมันวิ่งไปไหนมาไหน
ตั้งเกือบครึ่งค่อนวันทั้งที่มีเสื้อผ้าฉันอยู่ในนั้น
(แอบขอบใจที่เธอหิ้วให้ ทั้งที่เธอคงไม่ได้คิดอะไร)
กระเป๋าใบนั้น ทำให้ฉันตระหนักในใจ
ว่านี่คือวันที่ 8
ฉันคิดถึงวัน ที่เราเคยคุยกัน ยิ้มให้กัน จับมือ เล่นหัว
ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันทำกับสิ่งที่มันเป็นไป ถูก มั้ย ?
เพียงแต่ฉันคิดว่าเธอควรได้สำนึกบ้าง
กับสิ่งที่เธอทำลงไป ฉันไม่ชอบใจกับสิ่งที่เธอทำ
หลายครั้ง...
จนครั้งนี้ ที่ฉันทนนิ่งเฉยไม่ไหว มันจึง...
กลายเป็นแบบนี้ ฉันแน่ใจอย่างมากว่าเธอไม่สำนึก
เธอคงนึกโทษฉันสินะ เพราะเธอคิดถึงแต่ด้านตัวเอง
แม้ฉันอยากจะยืนข้าง ๆ เธอในวันที่เธอมีปัญหา
แต่ฉันก็ไม่อาจทำได้ เพราะสิ่งที่เธอทำลงไป
มันไม่ใช่การแก้ปัญหา การณ์กลับเป็นว่ามัน
สร้างปัญหาจาก 1 เป็น 2
อย่าเลย... อย่าได้ปฏิเสธ
อย่าสาดโคลนความเครียดแบบนี้เลย
ฉันรับไม่ได้ แม้รู้ว่านั่นมันคือเธอ
ขอบใจนะ
กับความรู้สึกดี ๆ ที่ผ่านมาที่เกิดขึ้นจากเธอ
ไม่รู้ ว่าวันเช่นนั้น จะกลับมาให้ได้ชื่นใจอีกมั้ย
แต่วันนี้ ฉันขอทุกข์ใจเงียบ ๆ เป็นครั้งคราว
และใช้กระเป๋าใบนั้น มองพระจันทร์
โดยพยายามไม่คิดถึงเธอ