สวัสดีครับ ขอต้อนรับเข้าสู่บล็อกใหม่

ของผมนะครับ เหตุที่เปลี่ยนบล็อกก็

ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่เบื่อชื่อเก่า

เท่านั้นเอง ^^' เป็นยังไงกันบ้างครับ ?

ไม่เจอกันซะนานเลยนะ ^^ ด้วยว่างาน

เยอะครับ มีเหตุให้อัพบล็อกไม่ได้ แอบ

เซ็งอยู่เล็กน้อยพอประมาณ แต่วันนี้....

ไม่ไหวแล้ว มีเรื่องอยากอัพมาก ๆ เลย

ขอเล่าที่มาพอสังเขปหน่อยแล้วกันครับ

คือเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา หลังจากผมได้

ไป เล็ก ชิ้น สด ฟูตองมา แล้ว ผมก็ไป

นั่งกินข้าวต่อกับพี่กบ (Factory @ บอร์ด

เฮ้าส์) เจ๊(ชะ)เอม... (ProdigyAIM) พี่ยุรี

(Silent_sign) และพี่นุ่น เพื่อนพี่ยุรี @ ...

housecafe ครับ (รู้สึกจะขยายความมาก

เกินไปหน่อย - -") เอาเป็นว่าวันนั้นแหละ

ผมได้ไปปล้นหนังสือเล่มหนึ่งมาจากพี่กบ

ขาดสารอาหาร (ที่จริงแล้วพี่แกควักออกมา

ให้ดู เสร็จแล้วผมก็เลยจัดแจงยึดเสร็จสรรพ)

หนังสือเล่มนั้นมีชื่อว่า... "หนังอันตราย" ครับ

เอามาตั้งแต่วันเสาร์ เพิ่งได้อ่านวันนี้ล่ะ - -"

เนื้อหาในหนังสือพูดถึงหนังที่เข้าข่าย อันตราย

ไม่ว่าจะเป็นความโหดร้ายทารุณของภาพที่สื่อ

ออกมา หรือแม้กระทั่งมุมมอง แง่คิดของหนัง

เสียดสีสังคมที่เสื่อมโทรม และรวมไปถึงเรื่อง

ศาสนา ผมจะลิสต์รายชื่อหนัง เผื่อใครที่ยังไม่

เคยได้อ่านหนังสือเล่มนี้ หรือใครที่สนใจจะหา

ข้อมูล หรือหาหนังมาดูให้สยองเล่นนะครับ...

- All Night Long (1992/1995/1996) ; Katsuya Matsumura

- Bully (2001) ; Larry Clark

- Battle Royal (2000) ; Kinji Fukasaku

- Baise-Moi (2000) ; Coralie Trinh Thi ,

Virginie Despentes

- Brother Sun , Sister Moon (1972) ; Franco Zeffirelli

- Funny Games (1997) ; Michael Haneke

- Le Destin (1997) ; Youssef Chahine

- Henry : Portrait of a Serial Killer (1986) ;

John McNaughton

- Salo (1975) ; Pier Paolo Pasolini

- Visitor Q (2001) ; Takashi Miike

แค่เห็นชื่อหนัง ก็คงจะสยดสยองพอสำหรับ

ใครบางคนแล้วนะครับ จริง ๆ แล้วผมไม่

ต้องการจะเขียนวิจารณ์หนังเหล่านั้นหรอก

เพราะในหนังสือเล่มนี้ได้เขียนวิจารณ์พร้อม

ให้ข้อมูลไว้แล้ว แล้วผมเองก็ยังไม่ได้ดูหนัง

พวกนั้นเลยซักเรื่องเดียว ที่ผมอยากเขียนคือ..

ความรู้สึกที่ว่า ทนไม่ไหว จนต้องมาอัพบล็อก

เนี่ยแหละครับ หนังสือเล่มนี้เป็นวิทยาทานให้

ผมมาก ๆ และส่งผลต่อความรู้สึกของผมอย่าง

ยิ่งยวด ในหนังสือได้บอกรายละเอียดของตัวหนัง

และดีกรีความอันตราย คือ การจัดเรต แต่นั่นก็

ไม่ใช่ตัวบ่งชี้ความ แรง ของหนังเสียทีเดียว

หนังบางเรื่องถึงกับไม่ได้ฉาย ถูกแบน และได้

ชื่อว่าเป็น หนังต้องห้าม ไปเลย คุณคิดดู ว่า...

อันตรายขนาดไหน ? ขณะที่ผมได้สัมผัสตัวหนัง

ผ่านบทวิจารณ์และข้อมูลนั้น ๆ ผมรู้สึกตัวเลยว่า

ผมอินกับมัน หนังหลาย ๆ เรื่องในหนังสือมีลักษณะ

คล้ายคลึงกันด้านความรุนแรง แต่ว่าบางเรื่องก็เป็น

ปรัชญาชีวิต แต่ทุก ๆ เรื่องมีสิ่งที่เหมือนกันก็คือ...

"เสียดสีสังคม มุมมองแรง ๆ" และที่ผมคิดว่าเป็น

หัวใจหลักของหนังเหล่านั้นก็คือ สังคมที่เน่าเฟะ

และเสื่อมโทรมเกินกว่าจะเยียวยา (ขอยกเว้นหนัง

บางเรื่องที่ไม่ได้มุ่งเน้นประเด็นนี้อย่างเด่นชัดนะ)

คุณ หรือ ใคร หรือแม้กระทั่งผม อาจจะไม่คิดว่า

สิ่งโหดร้าย อุบาทว์ สามานย์ขนาดนั้นจะมีอยู่ในโลก

จริง แม้สิ่งที่ลงหน้า 1 หนังสือพิมพ์ทุกวันนี้จะโหด

ร้ายทารุณจนทำให้โลกนี้ผิดรูปทรงไปบ้าง แต่คุณ

ก็ยังได้พบกับสิ่งสวยงามใช่มั้ย ? แต่จริง ๆ แล้ว...

ใครเลยจะรู้ว่า ในหลืบเล็ก ๆ ของดาวเคราะห์สี

น้ำเงินดวงนี้ ยังมีสิ่งต่ำทราม ชั่วช้า สารเลวอยู่

อีกมากมายหลายล้านหลืบ มันทำให้ผมยอมรับว่า

"โลกนี้มันเละเทะเข้าไปทุกที" ก่อนจะได้ดูหนัง

พวกนั้นเสียด้วยซ้ำ หนังสือเล่มนี้ทำให้ผมอยากดู

หนังเหล่านี้มาก ๆ แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง...

ความน่ากลัว และความอันตรายของตัวหนังกลับ

ทำให้ผมประหวั่นพรั่นพรึงไปเสียก่อนที่จะได้ดู

มันน่ากลัวเสียยิ่งกว่าความมืดที่คาดเดาอะไรไม่ได้

มันน่าวิตกยิ่งกว่าซอกหลืบเล็ก ๆ ที่น่าอึดอัด...

หรือว่าอันที่จริง... ผมยังรับไม่ได้และใจไม่แข็ง

แรงพอที่จะรับรู้เรื่องราวพวกนี้ ตัวหนังไม่ได้

สร้างความบันเทิง แต่มันฉุดกระชากและกดหัว

ให้คนดูได้รับรู้กับ ความจริง ที่ไม่ได้รับการเปิด

เผยเหล่านั้นอย่างกระอักกระอ่วนและอึดอัด

จริง ๆ แล้วผมอาจจะอินมากเกินไปจนดูหลอน ๆ

ในตอนที่อ่านจบ แต่ในตอนนั้น... หัวสมองผมมัน

เริ่มวางแผนที่จะเช่าหนังแต่ละเรื่องไว้ในหัวแล้วล่ะ...