รู้ไหมเธอคือ... "ไผ่ลาย"สายเลือดของเรา
หวัดดีคร้าบพี่น้อง !! แหม่ ไม่เจอกันนานเลย เดือนนึงแล้วนะที่ไม่ได้อัพบล็อก (ก็ไม่ถือว่านานอ่ะ... นะ) ที่หายไปเพราะ ไปรับน้อง(สยองขวัญ) มาล่ะ !!! แหะ ๆ มันก็ไม่ได้โหดขนาดนั้นหรอกนะ (แต่โหดกว่านั้น... ?)
อย่างที่ได้บอกไปในบล็อกก่อน ว่าได้ไปซุกหัวเรียนที่ราชมงคลเทคนิคกรุงเทพ สาขาการถ่ายภาพและภาพยนตร์ กิตติศัพท์ความโหดของการรับน้องที่นี่ก็ลือชื่อมาก ๆ เลยอ่ะนะ แล้วก็จริง !!! โหดง่ะ พี่ว๊ากสุดยอดอ่ะ ซ้อมเชียร์ก็ดุดันมากเลย ไอ้เราพอเจอวันแรกก็หนาว ๆ เลย จริง ๆ แล้วคิดในใจว่ามาอยู่ที่นี่จะพยายามไม่เป็นผู้เสียสละใด ๆ ทั้งสิ้น ด้วยว่าตอนอยู่ที่เตรียมพัฒน์นี่ก็เหนื่อยมาพอสมควร ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าห้องหรือบก.หนังสืออนุสรณ์ก็ทั้งเหนื่อยและเสียสละสุด ๆ
แต่... ด้วยความที่ความเป็นผู้นำในตัวสูงปรี๊ด (กระแดะ) บวกกะความมีสปิริตอันแรงกล้า (กระแดะอีก - -") ก็เลย... นะ เกือบจะได้เป็นไปแล้ว พอดีพี่บอกหัวหน้าห้องเป็นผู้ชายดีกว่า เลยรอดไป กลายมาเป็นรองหัวหน้า (ก็พอกัน -*-) แผนกเรามีอยู่ 42 คน ช/ญ ก็ครึ่ง ๆ อ่ะนะ ช่วงอาทิตย์แรก ๆ ยังไม่มีใครโชว์พาว ด้วยว่าเพิ่งรู้จักกัน เลยยังไม่รักกัน พี่ก็เน้นชิหอยว่าให้รักกันสามัคคีกัน แต่พอพี่ปล่อยจากซ้อมเชียร์ก็เผ่นกันไปหมด งานที่พี่สั่งก็มีทำกันอยู่ไม่กี่คน อดข้าวอดน้ำทำให้พวกมันกันจนครบห้อง ขอบใจซักคำยังไม่มี
แต่พอเวลาผ่านไป ด้วยความเขี้ยวของรุ่นพี่ เราผ่านอุปสรรคต่าง ๆ นานามาด้วยกันก็เยอะ เลยทำให้เราสนิทกันเร็วโคตร ๆ มีอะไรก็ช่วยกันทำ ไอ้เรื่องแบ่งพรรคแบ่งพวกก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องมีกันบ้าง แต่ยังไงมันก็ช่วยกันทำงาน ช่วยกันรับผิดชอบอยู่ดี แล้วก็เกิดเรื่องกับเราจนได้ เป็นเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเอง ดันคุยกับเพื่อนเพลิน สะดุดพื้นต่างระดับหกล้ม ผลปรากฏเอ็นฉีก ต้องพักรักษาตัวตั้งเกือบสองอาทิตย์
เลยอดมาร่วมหัวจมท้ายกับเพื่อนในช่วงหลัง ๆ มันโซ แซด โซ เซ็งโคตร ๆ เลยล่ะ แต่เราก็ไม่ได้มาช้าไป เรากลับมาทันโค้งสุดท้ายพอดี เมื่อวานเป็นวันรับน้องแผนก ขาเรามันเริ่มหายดีแล้ว พอจะเดินได้อย่างปกติ เพียงแต่ยังวิ่งไม่ได้ เราก็... เอาวะ ยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องไป ไม่งั้นไม่ได้รุ่นแน่นแน่ !!!
เริ่มจากตอนเช้า พี่นัดไปไหว้สิ่งศักสิทธิ์ในม. ก่อนตี 5 ครึ่ง... - -" แต่กว่าจะมากันครบก็ปาไปเกือบ 7 โมง ไหว้เสร็จพี่ก็ปล่อยรีแลกซ์ชั่วโมงกว่าพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมรับน้อง (เหอ เหอ...)เสร็จแล้วก็เรียกมากินข้าวเที่ยง ระหว่างกินพี่ก็จะแต่งหน้า ทาตาพวกเราซะเละเลย พอกินข้าวเสร็จก็เรียกเข้าฐาน แยกไปตามสายรหัส เราอยู่สายยอดไผ่ พี่เอาผ้าดำมาปิดตาด้วย แต่ว่าขาเจ็บ เลยเป็นข้อยกเว้น แยกออกมารับน้องเดี่ยว -*- ก็โดนของเละ ๆ พวกเม็ดแมงลัก พวกเห็ดหูหนู สีผสมอาหาร ละเลงตั้งแต่หัวจรดเท้า ถ้ารู้ว่าเละขนาดนี้ ไม่ใส่เสื้อ Kafka ไปหรอก T^T เพื่อนก็โดนทั้งคลุกโคลน งมสระหน้าแผนก สารพัด แต่มันส์ดี สายยอดไผ่แข่งกะสายมอดไม้ไผ่ เล่นอะไร ๆ คล้าย ๆ วิ่งเปรี้ยว (อันนี้ไม่รู้แน่ชัดเพราะพี่ไม่ให้ใส่แว่นตา = =) ปรากฏยอดไผ่ชนะ !! วะ ฮ่า ฮ่า !!!~ เลยเป็นคำพูดติดปากระหว่างสองสายนี้ว่า "มอดไม่ไผ่ขี้แพ้ ยอดไผ่ขี้โกง" ^^'
เล่นจนเละก็ได้เวลาอาบน้ำ แต่งตัวเตรียมเล่นละครให้พวกพี่ ๆ ดู ละครแบ่งเปนสองกลุ่ม เราอยู่กลุ่มสอง รู้สึกเสียดายที่บทบาทตัวเองน้อยเพราะไม่ค่อยได้มา T^T ก็เล่น ๆ ให้พี่ดู กลุ่มหนึ่งโคตรฮา มีการล้อรุ่นพี่ด้วย กลุ่มสองก็บ้า ๆ บอ ๆ มาโชว์ทิฟฟานี่ให้พี่ ๆ ดู (อลังมาก) พอเล่นเสร็จก็ร้องเพลง "big home" ให้พี่ ซึ้งกันไปตามระเบียบ ไอ้เราก็น้ำตาแทบไหลเลย ต่อมาก็เป็นการโชว์พาวให้พี่ปีแก่ ๆ ดู โดยการร้องเพลงเชียร์พร้อมสเต็ปมือ เต็มที่กันทุกคนนะ แต่ปรากฏพี่ปีแก่ไม่พอใจ หาว่าพวกเราอ่อนเกิน รุ่นพี่ซ้อมพวกน้องมาไม่ดี เล่นละครก็ทุเรศ ให้น้องมาหลอกด่ารุ่นพี่ ด่าเลยไปถึงด้วยว่ารับน้องเหยาะแหยะมาก เห... นั่นอ่ะนะเหยาะแหยะ ? ด่าสารพัด กดดันทั้งพี่ทั้งน้อง สรุป พี่ปีแก่จะรับน้องใหม่อีกครั้ง...
พี่เอาผ้าดำมาปิดตาน้องอีกครั้ง พี่เพลสประธานน.ศ. #52 กะพี่จิ๊ประธานเชียร์ #52 โดนให้กลิ้งกับพื้นไม่หยุด จนพี่ก้องประธานเชียร์ #51 พูดค้านขึ้นมาว่าพี่ทำเกินไป บรรยากาศก็เริ่มมาคุขึ้น... เรารู้สึกกดดันโคตร ๆ ทำไมต้องทำขนาดนี้ ? ทำไมต้องทำกับพี่ขนาดนั้น ? เรานี่... กัดฟันกรอด ๆ อ่ะ พี่ปีแก่ถามว่าจะให้รับน้องมั้ย แต่พี่ปี 2 ไม่ยอมกัน บอกว่าน้องเหนื่อยแล้ว พี่ผู้ชายก็โดนหาว่าอยากเป็นพระเอก พี่ผู้หญิงก็โดนหาว่าอยากเป็นนางเอกบ้างล่ะ แบบว่าแต่ละคำที่พี่ปีแก่พูดนี่มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
กูไม่ได้อยากเป็นพระเอก... กูไม่ได้อยากเป็นนางเอก... แม้แต่ฮีโร่กูก็ไม่คิด แต่... กูทนไม่ไหวแล้วนะ !!
"หนูรับก็ได้ค่ะ" เรายกมือขึ้นพูด อารมณ์ตอนนั้นพูดได้คำเดียวว่า... เดือด
"ถ้าพี่ไม่เอาพวกหนูถึงตายหนูก็ไหวค่ะ หนูไม่กลัวหรอก" ปากสั่นเลย โกรธเว้ย !! ทำไมต้องทำกับเพื่อน กับพี่กูด้วย !?
"หนูไม่นั่งก็ได้เก้าอี้เนี่ย !!" ใจเด็ดใช่ย่อย อีรี่ผลักเก้าอี้ลงนั่งกับพื้นเหมือนเพื่อนทุกคน เพื่อนก็ด่า มึงเป็นห่าอะไร !? เดี๋ยวขาก็เจ็บไม่หายหรอก etc. คำด่า แต่เราไปซะแล้ว เกินกว่าจะกู่กลับ ลุกไปต่อยได้คงไปแล้ว แต่ขาแม่ง... เจ็บโคตร - -" พี่ปีแก่ก็ยังพูดแดกดันเป็นระลอก ๆ แหม ทำเป็นโชว์พาว อยากให้เพื่อนรัก
ด่าอะไรก็ด่าไปเหอะ แต่เร็ว ๆ หน่อยได้มั้ย ?จะทำอะไรก็ทำซักที พิรี้พิไร
"งั้นพวกหนู/ผมรับด้วยค่ะ" ปี 2 - ปี 4 พูดขึ้นมา
แล้วก็เริ่มการรับน้องอีกครั้ง ไป ๆ มา ๆ ก็โดนรับด้วยกันหมดตั้งกะปี 1 ยันปี 4 ระหว่างทางก็โดนกระชากแขนตลอดเลย ให้เหยียบไปตามทางอะไรก็ไม่รู้ เปียก ๆ ให้ลงบันไดด้วย ต้องเตี๊ยมกันดี ๆ ว่าตรงนี้เป็นทางอะไร ทางโค้ง หรือบันได แล้วก็ยังต้องคอยจับมือเพื่อนแน่น ๆ ไม่ให้พี่กระชากหลุดได้ด้วย ระหว่างก็ได้ยินทั้งเสียงเรียกกัน เสียงกรี๊ด เสียงโวยวาย อุทานต่าง ๆ นานา โคตรทรมานเลย เรียกได้ว่าลืมเจ็บไปแล้วที่ขา ตอนโดนกระชากแขนก็ผลักกลับแม่งเลย สะบัดสุดแรงเหงื่อ มีเพื่อนเจ็บไปหลายคน แต่มันก็กัดฟันไปต่อ โคตรซึ้งเลย
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เรามานั่งอยู่ที่ไหนซักที่ พี่บอกให้ปล่อยมือเพื่อน กลับหันหลังและนั่งลง
เสียงกีต้าร์บรรเลงขึ้น...
"เธอ... เธออาจจะคิดว่าเราแกล้งเธอ..." เสียงพี่ประสานร้องขึ้นมาพร้อมกัน น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว พอพี่แกะผ้าผูกตาออกก็กลายเป็นร้องไหโฮออกมาเลย กลางโรงถ่ายหนัง พี่นั่งล้อมพวกเรา ตรงหน้าพี่มีเชือกผู้ข้อมือและเทียนที่จุดไว้วางอยู่ข้างหน้าพี่
ทำซึ้งซะอย่างงั้น...
"รู้ไหมเธอคือ... ไผ่ลาย สายเลือดของเรา จับมือกันไว้ก้าวไปพร้อมกัน มาร่วมสร้างฝันให้เป็นตำนาน ตำนานไผ่ลาย..."
วนให้พี่ผูกข้อมือไปเรื่อย ๆ ประโยคเด็ดที่พี่ชอบพูดใส่หน้าคือ "หนูไม่นั่งก็ได้เก้าอี้เนี่ย !!" สงสัยจะโดนล้อไปอีกนานเลย ^^' ตอนพี่ปีแก่คนนั้นผูกข้อมือให้ พี่บอกว่า "พี่ขอโทษนะ อย่าโกรธพี่ล่ะ" โอยยยย น้ำตายิ่งไหลใหญ่ พอพี่ผูกข้อมือให้ครบทุกคนแล้วก็ทำการกินข้าวค่ำกัน เฮฮา หนุกหนาน สุด ๆ กว่าจะกินกันเสร็จก็ปาเข้าไปสองทุ่มครึ่ง ต่อไปก็... ได้เวลาสนุกแล้ว !!!
พี่พาไปเลี้ยงที่ผับกึ่งเรสเตอร์ร็องแถว ๆ หลังม. อู๊ยยยย เมามันส์มาก ไม่อยากจะ said !!! เรียกได้ว่า ลืมเจ็บขาถาวร ^^' ดิ้น แดนซ์ เมามายกันยกแก๊ง นี่... ไม่ได้เหมาร้านนะ แต่ไป ๆ มา ๆ ก็เหมือนเหมาร้าน เพราะโต๊ะอื่นทนไม่ไหว - -" แต่ละคนก็อย่างกะลิงกะค่าง ห้อยโหนปีนป่ายบนโต๊ะ บนเก้าอี้กันไม่ว่าจะรุ่นเล็กรุ่นใหญ่ ไอ้คนที่หงิม ๆ ติ๋ม ๆ นี่... ตัวดีเลย ซัดโฮก ๆ กินเหล้าต่างน้ำกันไปข้าง ไม่มีคำว่าพี่ คำว่าน้อง กอดคอกันร้องเพลงอย่างหนุกหนาน เฮฮา ปาจิงโกะกันสุดฤทธิ์ แต่เวลามันเมากันก็ดีอย่างตรงที่ได้เห็นอะไรหลุด ๆ ของแต่ละคน ส่วนเรากว่าจะถึงบ้านก็เกือบจะตี 2 เข้าไปแล้ว
เออ... ปล่อยผีของแท้
เมื่อเช้านี้ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกดี ๆ อ่าาา วันนี้วันเกิดเรา !! แถมเรายังได้เป็น... เด็กฟิล์ม #54 จริง ๆ แล้ว !!!
"ไผ่ลายคือชีวิต เราอุทิศเพื่อช่างภาพ !!!" ^o^
