2008/Jul/13






นี่เป็นวันที่ 8 แล้วที่ไม่ได้คุยกัน


7 วันที่ผ่านมาฉันไม่รู้สึกอะไร... มากมาย


วันนี้ ฉันหยิบกระเป๋าใบนั้นมาใช้ ใบที่เธอชอบ


เลยคิดขึ้นมาได้ว่าเธอเคยบอกว่ามันสวยดี


แล้วเธอยังเคยหิ้วมันวิ่งไปไหนมาไหน


ตั้งเกือบครึ่งค่อนวันทั้งที่มีเสื้อผ้าฉันอยู่ในนั้น
 

(แอบขอบใจที่เธอหิ้วให้ ทั้งที่เธอคงไม่ได้คิดอะไร)


กระเป๋าใบนั้น ทำให้ฉันตระหนักในใจ





ว่านี่คือวันที่ 8






ฉันคิดถึงวัน ที่เราเคยคุยกัน ยิ้มให้กัน จับมือ เล่นหัว


ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันทำกับสิ่งที่มันเป็นไป ถูก มั้ย ?


เพียงแต่ฉันคิดว่าเธอควรได้สำนึกบ้าง


กับสิ่งที่เธอทำลงไป ฉันไม่ชอบใจกับสิ่งที่เธอทำ




หลายครั้ง...


จนครั้งนี้ ที่ฉันทนนิ่งเฉยไม่ไหว มันจึง...


กลายเป็นแบบนี้ ฉันแน่ใจอย่างมากว่าเธอไม่สำนึก


เธอคงนึกโทษฉันสินะ เพราะเธอคิดถึงแต่ด้านตัวเอง


แม้ฉันอยากจะยืนข้าง ๆ เธอในวันที่เธอมีปัญหา


แต่ฉันก็ไม่อาจทำได้ เพราะสิ่งที่เธอทำลงไป


มันไม่ใช่การแก้ปัญหา การณ์กลับเป็นว่ามัน


สร้างปัญหาจาก 1 เป็น 2


อย่าเลย... อย่าได้ปฏิเสธ


อย่าสาดโคลนความเครียดแบบนี้เลย


ฉันรับไม่ได้ แม้รู้ว่านั่นมันคือเธอ




ขอบใจนะ


กับความรู้สึกดี ๆ ที่ผ่านมาที่เกิดขึ้นจากเธอ


ไม่รู้ ว่าวันเช่นนั้น จะกลับมาให้ได้ชื่นใจอีกมั้ย


แต่วันนี้ ฉันขอทุกข์ใจเงียบ ๆ เป็นครั้งคราว




และใช้กระเป๋าใบนั้น มองพระจันทร์


โดยพยายามไม่คิดถึงเธอ





Comment

Comment:

Tweet


พยายามไม่คิดถึง แต่จริงๆมันก็ทำไม่ได้ร้อยเปอร์เซ้นต์หรอกใช่ปะ
#2 by daranee At 2008-07-14 00:00,
โธ่

เขียนดีนะ

เริ่มเขียนแบบจริงจังได้แล้ว

( เมิงเศร้าแบบนิ่ง ๆ ส่วนกูก้อทุกอารมณ์เลยตอนนี้ )
#1 by art (118.174.156.135) At 2008-07-13 21:54,

【 ✚✚ ΛiяRiä ƒr●м Mαr`§ 】
View full profile