เอ๋อ ตอนนี้เอ๋อคงหลับไปแล้วสินะ

หลับไปโดยลืมคำขอของเราเมื่อวาน...

วันนี้ไม่ได้คุยกับเอ๋อมันเหงา ๆ ยังไงไม่รู้

เรามารอเอ๋อตั้งนานแหน่ะ นึกว่าเอ๋อจะมา

แต่เอ๋อก็ไม่มา... เรารู้ว่าเอ๋อไม่มาเพราะอะไร

เราเข้าใจ

แต่ช่วงนี้น้อยวันมากที่เราจะไม่ได้เถียงกับเอ๋อ

ไม่ได้คุยกับเอ๋อ

มันเลยกลายเป็นปฏิกิริยาความเคยชินและความคาดหวัง

 

เคยชินและคาดหวัง

 

เราไม่รู้ว่าที่เราเป็นอยู่มันสรุปได้ว่าเราชอบเอ๋อรึเปล่า

แต่มันคงไม่ผิดเพี้ยนจากนั้นมากนัก

เพราะตั้งแต่แรกที่เราเข้าไปคุยกับเอ๋อ ก็เพราะว่าเราชอบเอ๋อ

ถ้าความรู้สึกตอนนี้จะต่างไปจากตอนแรก

ก็คงเป็นเพราะว่าเราชอบเอ๋อมากขึ้น อย่างนั้นล่ะมั้ง...

เราใจง่ายอย่างนี้เสมอ

คงไม่ใช่เรื่องที่เอ๋อเคยชินเ่ท่าไหร่นัก

 

แม้เราจะคาดหวังกับเอ๋อ แต่เอ๋อไม่ต้องห่วงหรอกนะ

เราไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายนักหรอก

แค่เศษเสี้ยว ของหนึ่งเปอร์เซ็นต์เองล่ะมั้ง

เรารู้ว่าเอ๋อยังรักเค้าอยู่ แต่ไม่เป็นไร

เราแค่อยากมองดูเอ๋อ แค่นั้นเองนะ

เอ๋อจะรู้หรือไม่รู้ก็สุดแล้วแต่เอ๋อเหอะ ไม่ว่ากัน :)

 

 

ต่างคนต่างรอ... ก็ได้นะเอ๋อ ^^